woensdag 24 augustus 2016

Dag 25: 20 augustus 2016, Chicago

De dag begint natuurlijk met inpakken. Dat blijkt niet zo’n lastige opgave. We hadden dit jaar niet te veel spullen meegenomen en alle drie de koffers hadden een redelijke marge; ze waren allemaal ruim onder de 20 kg waar we 6 koffers van 23 kg mochten pakken.
Een van de opvallende extra’s is het aantal membership cards van de casino’s. Op de foto staan niet eens alle kaartjes die we hebben bemachtigd. We lijken wel gokverslaafden, maar dat zijn we niet hoor. We houden gewoon van een spelletje videopoker en de colossal reels slots tijdens vakantie. In Nederland komen we nooit in het casino, en door de blessure van Esmée was het een van de weinige vormen van ontspanning die we konden doen dit jaar. We zijn zo gepakt en hebben dan nog een hele dag voor ons. We hebben tijdens de wedstrijd van gisteren bonnen gekregen voor gratis broodjes, waarbij een reclameboodschap tijdens de wedstrijd aangaf welke bonnetjes gewonnen hadden; er waren blijkbaar verschillende typen. In de buurt van ons hotel zit zo’n broodjeszaak, dus willen we best even kijken of we inderdaad recht hebben op een gratis broodje. En jawel, we verlaten de zaak weer met twee broodjes in een meeneemverpakking. De verpakking lijkt wel ruim een halve kilo te wegen en als we ze uitpakken blijkt dat ook. Het zijn broodjes met een flinke portie fijngesneden warm rundvlees. Bij een parkje zoeken we een picknicktafel om dit alles op te eten. Het blijkt een hele hap. We stoppen nog even bij de Walmart voor barbecue gereedschap en bij de Dollar Tree, je weet maar nooit of je nog leuke cachebehuizingen vindt. Dan zoeken we nog even een Best Buy op om te kijken of er nog een leuke tablet te koop is, die van Esmée is beschadigd met een gebarsten glas, de processorsnelheid is ook niet meer je dat.. en de geheugencapaciteit is te klein (8G). En natuurlijk heeft Best Buy een tablet, met een heel glas, een snellere processor en 32G geheugen voor een klein prijsje, in Nederland zijn ze überhaupt niet te krijgen met zoveel geheugen en helemaal niet voor die prijs.
We vertoeven nog even bij Starbucks, koffie en gelegenheid om de tablet even in te richten en gaan dan op zoek naar een parkje om onze twee laatste biertjes (Blue Moon) soldaat te maken. In het park zien we herten die blijkbaar gewend zijn aan de mensen en het lawaai van de overvliegende vliegtuigen. Het park wordt goed gebruikt. Alle overdekte paviljoens zijn in gebruik door groepen die er hun feestje houden. Als ons biertje op is rijden we naar het vliegveld en dan begint het flink te plenzen. We missen daardoor de afslag naar het verhuurbedrijf, maar als het opklaart en we de kaart erbij hebben gevonden, vinden we ook de juiste weg. Inleveren van de auto is een kwestie van scannen en vragen of er iets bijzonders was en dan de bus in naar de luchthaven. Op de luchthaven is het ook druk en zelfs de priority-lijn is langer dan gewoonlijk en het wachten duurt lang.
We vrezen even dat we nauwelijks nog tijd zullen hebben voor de lounge, maar eenmaal daar aangekomen, komt de mededeling dat onze vlucht vertraagd is, door de te late aankomst van het vliegtuig. We hebben tijd genoeg en in de lounge vermaken we ons wel. Dan boarden – we zitten op het bovendek van de 747 – en dan op naar Londen en daarna door naar Nederland.

Dag 24: 19 augustus 2016, Gary (IN) – Chicago (IL)

Vandaag komen we weer terug op waar onze reis begon, Chicago. Maar voordat we er zijn komen we langs een casino en daar gaan we toch even kijken. We besluiten er ook gebruik te maken van de lunch. Prima eten in een rustige atmosfeer, terwijl het een enorm casino is. Er is een enorm lange gang die naast het speelgebied loopt met aan de andere kant winkeltjes en horeca. Wij blijven ons altijd toch weer een beetje verbazen van de overdaad. Als we verder rijden, blijkt dat we op een enorm terreinencomplex rijden met alleen industrie en metaalfabrieken. En voordat je het weet ben je daar weg en rijd je weer langs een golfbaan en een leuke Amerikaanse woonwijk; het contrast kan niet groter zijn. En net als we denken dat we alle casino’s gehad hebben, ligt er weer eentje op onze route. We lopen even binnen, worden lid en krijgen dan onmiddellijk ook tegoedbonnen voor het buffet van dit casino. We hadden net geluncht, dus we bewaren ze voor een ander moment, want er helaas niet meer van zal komen deze vakantie.

Dan op naar Chicago en dat blijkt op vrijdagmiddag geen eenvoudige opgave. We komen dik in de file terecht en we doen er lang over om bij ons geboekte hotel te komen. We hebben een hotel uitgezocht bij de luchthaven, met het oog op morgen, en met grote kamers omdat we al onze bagage weer opnieuw moeten sorteren en verpakken. Dan wordt het tijd voor ons “toetje” van de vakantie, een honkbalwedstrijd van de Chicago White Sox. De White Sox zijn de tweede baseball ploeg van Chicago. De andere is die van de Chicago Cubs. We konden kaartjes kopen voor de Sox, dus daarom de keuze voor deze ploeg. Om er te komen is net zo’n crime als naar het hotel te gaan. Overal in Chicago is het druk, er is ook een bootshow en een luchtvaartshow dit weekend. Maar we komen bij het Cellular Field stadion van de White Sox en worden door de stewarts ook naar het goede parkeerterrein geloodst.

Het is hartstikke druk op het terrein voor het stadion. Dit is echt een familie-uitje voor de fans. We hebben goede plaatsen achter de box van de bezoekende ploeg. We zijn iets te laat binnen want we zitten al in de tweede inning, maar er is nog niets spectaculairs gebeurd. Rondom ons wordt druk gesproken, gegeten, gedronken en je zou niet zeggen dat hier een wedstrijd aan de gang is die ertoe doet. He sociale aspect is voor de fans blijkbaar veel belangrijker dan alleen het volgen van de match. De ploeg van de Sox is niet in goede doen want ze worden met 9 – 0 ingemaakt door de tegenstander, de Oakland Atletics die op de ranglijst toch lager staat. Er moeten morgen en overmorgen weliswaar nog twee matches worden gespeeld, maar we hadden toch iets beters verwacht. De volgende dagen blijken ze toch te kunnen winnen, maar nu bakken ze er werkelijk niets van. Ze hebben nauwelijks honkslagen en ze komen slechts een keer tot op het tweede honk, terwijl de Atletics toch zomaar 5 homeruns slaan.

De organisatie is vanzelfsprekend perfect, zo lopen na elke derde inning een zevental mannen alle gravel weer glad te strijken met een sleepnetje achter zich aan. De speler aan slag wordt op een gigantisch scherm geprojecteerd, met slaggemiddelden etc., tussen de innings is er vermaak omdat je iets kan winnen, of dat er leuke close ups worden gemaakt van het publiek - die als je in beeld komt en je partner moet kussen is veruit het meest hilarisch - en tijdens de wedstrijd wordt ook een oorlogsveteraan in het zonnetje gezet; Hero of the Game en iedereen staat op.
Alsof ze gewonnen hebben, wordt het schouwspel besloten met een immense vuurwerkshow. Spektakel kunnen ze er in Amerika wel van maken. Ook als we terug naar huis rijden, blijft het druk op de weg. Wij doen het rustig aan tussen de regelmatig ons voorbij racende medeweggebruikers. We komen zonder problemen bij ons hotel aan. Wij halen nog even een broodje bij de Subways en een biertje en gaan ons dan opmaken voor onze vertrekdag.

Dag 23: 18 augustus 2016, Stevensville – Gary

Dit is echt zo’n dag aan het eind van de vakantie. We hebben nog twee dagen en dan moet ook een beetje de balans worden opgemaakt. Hebben we nog voldoende water en cola? En zijn er nog andere dingen die we nodig hebben? We bezoeken nog even een supermarkt en rijden dan via de binnenwegen richting Gary. Omdat we veel tijd hebben besluiten we vooral wat geocaches te zoeken.

Bij een van de eerste komen we Miss Liberty tegen. We hebben haar al in veel gedaanten, veel uitvoeringen en veel kleuren gezien (we plakken nog even een foto van vorig jaar erbij).
We wandelen geocachend ook door een parkje dat op een heel speciale manier is aangelegd, op sommige plekken staan bomen, ertussen liggen velden met bloemen, die hier en daar door de grasmaaier van een looppad zijn voorzien. Als we het genoeg vinden – het is heel warm en vochtig – gaan we richting Indiana, de eindbestemming van vandaag: Gary. Bij Portage verlaten we de snelweg en zien onmiddellijk een Bass Pro Sport, Outdoor World winkel. Ze hebben deze winkels in verschillende grote plaatsen in de VS. Het zijn immense hallen met outdoor-artikelen, inclusief boten, terreinwagens, jachtartikelen, vistuig in alle varianten, kampeeruitrustingen en outdoor kleding.


We zijn altijd onder de indruk van de immense vis-tank (met levende vis) met daarboven een bergformatie met opgezette elanden, beren, wolven en herten die altijd in het centrum van de zaak staan. Er wordt nog even geprobeerd om ons warm te maken voor een handeltje waarbij je nu betaalt voor hotelkamers in Vegas of andere steden waar Bass Pro vertegenwoordigd is en die je dan later verzilvert, maar dat is aan ons niet besteed. Nadat we ons weer verbaasd hebben over zoveel artikelen onder een dak rijden we naar ons onderkomen van vannacht. Een casino hotel in Gary, Indiana. Goed hotel, naast een casino dat hier, net als de casino’s in Louisiana, op het water bevindt. Zal vast iets met wetgeving te maken hebben. Het internet in het hotel is belabberd en omdat ze er mee adverteren, gaan we toch maar even verhaal halen. Er wordt ons beweerd dat we op de beste plek in het hotel zitten voor het internet, maar als we zelf even door het hotel lopen zien we dat op sommige plekken het netwerk stukken beter is dan op andere. Als we de receptionisten daarvan op de hoogte brengen – beleefd en vasthoudend – krijgen we na enig aandringen een andere kamer, met beter internet.
We gaan even naar het casino, spelen er een tijdje en vinden het dan wel weer welletjes voor vandaag. Morgen wordt het weer tijd voor de drukte van Chicago.

Dag 22: 17 augustus 2016, South Haven – Stevensville

Als we opstaan ziet de hemel er bewolkt uit. De weerverwachtingen zijn wat dubbel. We gaan naar het centrum van dit stadje en de haven, die uitloopt in een lange pier met vuurtoren. Volgens de plaatselijke folders is dit een van dé, zo niet dé rode vuurtoren die op alle ansichtkaarten in heel Amerika afgebeeld staat. We letten de komende dagen op, maar komen de afbeelding echter nergens meer tegen.

In de haven vaart net een flink zeilschip naar buiten en het valt ons op dat het schip zelfs in de haven al flinke golfslag te verwerken krijgt. Zou er dan toch wat steviger weer op komst zijn. We hebben via de Weather Chanel al berichten gehoord over hevige regenval in Michigan en Louisiana, dus het kan ons natuurlijk ook treffen. We wandelen even naar een hoger gelegen punt boven het strand en hebben daar een fraai panorama.
De donkere wolken pakken zich inmiddels samen en de eerste druppels zijn voelbaar. We schuilen even bij het havenbureau, maar besluiten toch terug te stappen naar de hoofdstraat. Dan maar een paar druppels, we gaan niet eindeloos blijven wachten.
In de winkelstraat zit een bakkerij die een beschut terras heeft en koffie serveert. Dan wachten wij de weersontwikkeling verder af met een kopje koffie en een typisch Amerikaans gebakje, een cupcake en een brownie. En voor we onze koffie op hebben gedronken klaart het al weer op. Net buiten het stadje liggen twee nog niet gevonden caches en hoewel de charme van de first to find (FTF) soms wat verbleekt, is een FTF in het buitenland altijd wel speciaal. We gaan proberen deze twee caches, twee uit een grotere serie, te vinden. En dat lukt ons nog ook. Later zal de cache owner daarover schrijven dat hij niet wist dat zijn caches zo populair zijn dat ze zelf vanuit Nederland komen om ze als eerste te vinden en te kunnen loggen. Als we verder rijden, zien we dat het wegdek nog zo warm is dat het regenwater erop verdampt. Als we in St Joseph aankomen is het inmiddels flink warm geworden.

De winkelstraat heeft allerlei vrolijke beeldjes van kleine dieren (bijen, slakken, vliegen, rupsen, etc) met toepasselijke teksten zoals The Great Bee-yond en Come Snail Away. Voordat we richting strand gaan lunchen we eerst op een terras met uitzicht op zee en strand. Het eten is er oké. Zeer on-Amerikaans zijn ze behoorlijk slordig op het terras. Eerst krijgen we geen bestek, een drankje wordt vergeten en het duurt een eeuwigheid voordat we kunnen afrekenen.

Gelukkig is het mooi weer en slenteren we langs het strand dat voorzien is van zilveren beelden. Als we weer richting auto wandelen zien we een speelplaats voor kinderen met water. Meestal komt het water uit de grond, maar op tijden wordt het hele terrein vanaf de zijkanten flink besproeid. Met dit mooie weer is dat voor de kinderen – en soms ook hun ouders – geen probleem. We beklimmen de grote trap naar de stad – de stad ligt enkele tientallen meters hoger dan de kust – en zien boven overal schommelbankjes, met uitzicht op zee. We mijmeren er ook even weg. We rijden door naar onze eindbestemming van vandaag, Stevensville, waar we bij de Super 8 inchecken en ’s avonds een lekker biefstukje eten bij Qracker Barrel. Dit jaar hadden we deze keten nog maar weinig gezien en dit is een mooie gelegenheid om ze weer eens te bezoeken.

dinsdag 23 augustus 2016

Dag 21: 16 augustus 2016, Muskegon – Holland- South Haven

’s Morgens willen we eerst het centrum van de stad bezoeken.
Er is een haven met een leuk park erbij, maar als we er aankomen, blijkt dat het hele gebied is afgezet vanwege een boat show. Niks lekker naar het park en de haven bekijken. We gaan gewoon naar het volgende doel op onze route naar het zuiden, het plaatsje Holland. Onderweg stoppen we even bij een cache waarbij we vergeten dat je niet ongestraft in het bos even een cache kunt oppakken zonder dat je de muggen wekt. De cache wordt gepakt, maar de muggen pakken ons. We willen in Grand Haven in een park een serie caches pakken, maar het park is moeilijk benaderbaar omdat het deels aan een goed bewaakte woonwijk grenst. We rijden verder omdat we op de kaart gezien hebben dat er een wat makkelijker toegankelijk terrein is waar ook een serie ligt. In de beschrijving lijkt het erop dat je die makkelijk tussen de middag kunt oppikken. We picknicken op een bankje in het park en beginnen dan aan de wandeling die door de bossen loopt.
Na de eerste paar vondsten, die niet al te moeilijk zijn en een stevige klim naar de top van een stijl heuveltje, is het niet helemaal duidelijk welk pad we moeten hebben en we gokken op basis van het kompas het pad dat het meest waarschijnlijk is. Het is een eindje lopen naar de volgende cache dus we merken pas laat dat we flink van koers af geraakt zijn. Omdat het bos niet al te dicht is wandelen we naar waar we denken dat we moeten zijn. Maar dan doemen stevige heuvels op en recht erover heen lijkt ons niets. Uiteindelijk zigzaggen we naar boven en we vinden de cache. Dit is toch echt geen rondje dat je tussen de middag wandelt. We zijn op het verste punt, dus we kunnen alleen nog terugwandelen. Dat doen we dan ook, maar wel over de weg en pikken ondertussen nog wat resterende caches op die dichtbij de weg liggen. Het is ondertussen flink warm geworden, dus we zijn blij wanneer we weer bij de auto zijn en fris water en koele cola hebben. We rijden richting het plaatsje Holland en als we er aankomen zien we dat er een namaakdorpje ligt van iemand die Nelis heet. Goede oudhollandse naam, niks mis mee.

Naast dit namaakdorpje Dutch Village ligt een winkelcentrumpje met een façade van “oudhollandse” huisjes. Om het dorp te mogen bezoeken moeten bezoekers wel $ 16 per persoon neertellen. De Nederlandsche handelsgeest is ook meegekomen. Maar Hollands als wij zijn, hebben we niet de behoefte om dat bedrag neer te tellen voor het bezichtigen van oudhollandse activiteiten als volksdansen, mandenmaken, klompen maken en een kinderboerderij met draaimolen. We bezoeken even de souvenirshop met klompen, Delfts blauw en kaarsen en de eethuisjes waar Hollandse etenswaren zijn: stroopwafels, fudge(?) en een broodje kroket. En tulpen natuurlijk.


Aan de overkant van de snelweg ligt ook een “Nederlands” parkje met een boerderij en een heuse Hollandse molen. Ook daar moeten de dollars eraan te pas komen om binnen te mogen, maar ze gaan sluiten, dus we hoeven niet de keus te maken of we hier wel binnen zullen gaan. Het plaatsje Holland is gemoedelijk, met een kleine kern met winkeltjes en enkele eetgelegenheden. Een winkeltje heeft een heel bijzondere naam.

Wij strijken neer op een terras voor een biertje. Eentje heeft de naam Starving Artist Hola Dali Dark Wheat, die moeten we natuurlijk even proberen. Op het terras hebben we een gesprek met een moeder en zoon die er samen een glaasje drinken en iets willen gaan eten. Ze zijn benieuwd waar wij vandaan komen en zijn benieuwd naar Nederland en Europa. Het is leuk om te merken dat ze beiden veel van Europa weten, doorgaans blijft de kennis over Europa beperkt tot dat ze net weten waar Rome en Parijs liggen. We eindigen onze dag in South Haven en eten in een tentje dat er niet uitziet en waarvan we normaal niet binnen zouden gaan.

Tripadvisor geeft het eettentje op basis van reviews een hoge klassering en dus zijn we nieuwsgierig. Het interieur ziet er niet uit, voor zover je dat kunt zien, want het is er aardig donker, maar de gerechten die uit de keuken komen, zijn zeker te moeite waard. Zo zie je maar weer, soms helpt het om dit soort sites te raadplegen om op onverwachte plaatsen terecht te komen.

Dag 20: 15 augustus 2016, Manistee – Silver Lake Dunes- Muskegon

Na een rustig ontbijtje rijden we nog even om een cache te gaan pakken. Als we er aankomen blijkt dat hij op de begraafplaats ligt. Oke, je kunt met de auto de begraafplaats oprijden en tot vlak bij de cache komen, maar wij blijven het wat vreemd vinden om er te cachen. Amerikanen blijkbaar niet, want ze plaatsen vaker dit soort caches. Dan tijd voor wat aardser vermaak, want ze hebben ook nog een casino en iedereen weet inmiddels dat wij daar makkelijk even aanmonsteren. Zeker als er een paar druppels vallen is het een prima pleisterplaats om droog te blijven en Esmée haar pootje daar kan rusten. Vandaag zullen we een activiteit gaan doen waar we veel zin in hebben. We gaan rijden met dune buggy’s.
Bij het plaatsje Mears is het mogelijk om met dune buggy’s door de duinen te rijden. Het is een apart stukje strand waar dat mogelijk gemaakt is. Er zijn tourtjes waar je in grote buggy’s door anderen gereden kan worden, maar wij willen uiteraard zelf rijden. Er zijn zelfs mogelijkheden om met je eigen auto de duinen in te gaan, maar dat lijkt ons met de rental geen goed idee; mag trouwens ook niet van de verzekering, al kan dat nooit het grootste beletsel zijn ;-) ! Als we er aan komen hebben we natuurlijk al tevoren uitgezocht welke maatschappij ons alleen met onze buggy laat rijden. Silver Dune Buggy Rental lijkt de juiste keuze. Eenmaal binnen wordt een standaardverhaaltje in hoog tempo afgeraffeld. We begrijpen nog net dat de prijs $180,= is en dat we $ 800,= als borg moeten betalen. Krijgen we terug als we de buggy heel terugbrengen. We moeten een filmpje kijken over “driver etiquette” en ander belangrijke regels, zoals “niet door water rijden en welke gebieden eenrichtingsverkeer hebben. Doen we allemaal braaf. Dan is het wachten op onze beurt. Onze buggy en die van ander rijders wordt opgeladen op een trailer en we worden met een busje naar de duinen gebracht. Daar krijgen we de laatste instructies, worden de horloges gelijkgezet – we mogen immers 90 minuten buggy’en – en kunnen we gaan. We beginnen natuurlijk langzaam, maar allengs we vorderen gebruiken we wel wat meer snelheid en durven we ook wat steilere hellingen te nemen.

Er zijn ook stukken waar niet alleen buggy’s, maar ook motoren, quads en eigen voertuigen worden uitgeprobeerd. En stukken waar je slechts een richting op mag om te veel botsingen boven op de heuvels te voorkomen. Als we even stilstaan voor een foto, stopt er onmiddellijk een terreinauto naast ons, of we hulp nodig hebben? De hulptroepen blijken dus nooit ver weg. We rijden een paar rondjes en willen dan een wat ruiger terrein proberen. We zien een buggy voor ons met veel snelheid de duin opscheuren. Wij hebben net niet zoveel vaart en we stranden dus in het zand, de achterwielen tot aan de assen ingegraven.

Er stoppen onmiddellijk een motorrijder en een buggy-rijder met bijrijder naast ons, die onmiddellijk beginnen te helpen. Als we ons verontschuldigen, krijgen we als antwoord: “At least you’ve tried. Now you know what the limits of this buggy are”. We zijn opgelucht dat ze de buggy aanwijzen als beperking, niet onze rijstijl of kundigheid. Ze graven met hun handen onze buggy deels uit en trekken vervolgens ons voertuigje weer vlot. Wij zijn verbaasd, maar ze verzekeren ons dat dit er allemaal bij hoort, je hoort elkaar te helpen. We horen van ze hoe vaak zij zelf al hebben vastgezeten. We voelen ons gelijk een stuk beter en durven weer gewoon tegen de volgende zandheuvel op te rijden. Voordat we het weten is de anderhalf uur voorbij. We hadden tevoren nog ideeën om halverwege even een drankje te nemen, maar daar is absoluut geen tijd voor. Volgens afspraak worden we door het verhuurbedrijf weer opgehaald. Was het leuk? Absoluut, zeker weten! Het woord “kicken” komt het meest in de buurt. Zeker voor herhaling vatbaar. Tien jaar geleden zagen we iets dergelijks in de duinen van Oregon en twijfelden toen om het wel of niet te doen. We vonden toen dat het niet hoorde om met motorvoertuigen door duinen te crossen. Misschien zijn we en beetje veramerikaanst en willen we dit soort bijzondere dingen ook gewoon uitproberen. We rijden op het gemak naar Muskegon waar we slapen bij het Seaway Motel, waar het internet weer eens belabberd is.